Popüler kültür dergilerinin ilk ivme kazandığı dönemde oldukça sık tartışılan bir konu vardı, yakından takip edenler anımsayacaktır. Bu dergilerin her ay bir ünlü ölümünü romantize etmesi ve yapış yapış bir edebiyatla (tabii bir de bardak altlıklarıyla) prim yapması o dönem fazlasıyla tepki çekiyordu. Ben kendi adıma, kanıksamaktan mıdır bilmem, bir zamanlar buna ne kadar kafayı takmışsam da artık her gördüğümde…
Geçenlerde bir akşam iş çıkışı Kadıköy’den Kabataş’a geçmek üzere vapura bindim. Yazdan kışa geçişi henüz kabullenememiş bünyem, iş çıkışımı takip eden saatlerde hızla kararan havanın ilk kez farkına varmıştı. Zira o an bindiğim vapurun kalkış saatinin gelmesini beklerken şehrin gömüldüğü karanlığı daha derinden hissetmiş, kıyıdaki gece ışıklarıyla bu karanlığın pekişmesini fark etmiştim. Ne yalan söyleyeyim ben bir gündüz insanıyım, her…
Tarkan’ın İzmir’de verdiği görkemli konserin ertesi sabahı uyanıp sosyal medyadan olan biteni kontrol etmeden önce, uyandığım o sabahın bir önceki sabahtan çok farklı olduğunu bilmiyordum. Ama anlamam çok uzun sürmedi çünkü videoları her yere düşmüştü, herkes konuya dair uzun uzun methiyeler kaleme almıştı hatta haberlere bile konu olmuştu: Tarkan, Dudu şarkısının “Biz böyle bilir böyle yaşarız!” kısmını oldukça coşkulu söylemiş,…
Bu yazımı yazarken önüme kitaplığımın sevdiğim parçalarından biri olan İsmet Özel-Erbain kitabını almış, okurken altını çizdiğim dizeleri gözden geçiriyor olabilirdim. Bu hazırlığın ardından İsmet Özel’in yaşayan en büyük şairlerden olduğunun altını çize çize vurgulayacak bir yazı kaleme alabilirdim. Ancak bu yazı bir İsmet Özel övme yazısı değil. Tam aksine, bu yazının hazırlıkları esnasında İsmet Özel’in Ankara Gar katliamı gününde yaptığı…
Nisan ayında sıkıcı bir bahar pazarı. Pandeminin yasak kabusları henüz üzerimizden kalkmamış, bu güzel günlerde evlerimize tıkılmak zorundayız. Twitter’da günün anlam ve önemini görüyorum: Paskalya Bayramı. Birkaç kişiden art arda “Kurtuluş’taki fırınlardan Paskalya çöreği alıp yenmeli bugün.” tweeti düşüyor önüme. Kurtuluş evim sayılır, yürüme mesafesi. Böyle bir kültürel deneyimi edinmekten daha güzel bir şey aklıma gelmiyor ve gidip Paskalya çöreği…
Mizah, temel hedefi gülmek olan bir sanat biçimi; ofansif mizah ise onun uzlaşılmış sosyal kabullerin sınırlarını aşarak toplumsal eşitsizlikleri yeniden üreten ya da yıkmayı hedefleyen bir alt türüdür1. Bu kapsamda aslında ofansif mizah toplumun sosyokültürel, etnik, dini kabullenişlerini ve geçmişini eleştirel bir nüktedanlıkla tartışmaya açar. Mizahın aslında her halükarda belirli bir hedefi nüktedan bir alayla merkeze alması sebebiyle daima bir…
